Sürekli aynı kelimeyle başlamaktan sıkılsam da yine uzun bir zamandır ne görsel olarak ne de içerik olarak bir değişiklik yapamamıştım. En önce çoktandır güncelleme yapamadığımdan sitenin omurgası olan WordPress sistemini son sürüme yükselttim. Yönetici arayüzü çok değişmiş, daha sade ve kullanışlı olmuş, beğendim. El atmışken çok parlak olduğundan okumaya olan ilgiyi azalttığını düşündüğüm temayı da değiştireyim dedim. WordPress arşivinden 4-5 yeni tema bularak sunucuma yükledim. Hepsi çok güzeldi, o yüzden seçme aşamasında bayağı bir zorlandım. Şu an görülen “Fusion” isimli temada işlevselliği ve renk uyumu nedeniyle karar kıldım. Artık bundan sonra da içeriğe yönelebilirim diye umuyorum.

Tüm dostlarıma sevgilerle.

Nedense zor geliyor bana yazmak. Genellikle ekranın karşısında oturup birşeyler yazmaya vakit ayırmakta zorlanıyorum diyebilirim. Şu anda da olduğu gibi… Aslında 3-4 gün önce evime gelen Emre ile yaptığım(ız) bitirme projesinin ardından çektiğimiz fotoğraflarımızı koyup birkaç satır da birşey yazacaktım. Ama başta da belirttiğim gibi vakit ayıramadım. Birkaç gündür de bitirme projesi raporumla uğraşıyordum. Nihayet dün geceki uzun uğraşlarım ve sabah yaptığım eksik kısımlarla raporu tamamlayarak çıktısını aldım ve bugün hocama teslim ettim. Artık üzerimden bir yük daha kalktı diyebilirim yani.

Neyse, ben asıl bugünün anlam ve öneminden bahsedeyim en iyisi. Başlıktan ne olduğu belli zaten; mezuniyet. Mezun oldum diyebilmeyi çok isterdim ama diyemiyorum maalesef. Allah nasip ederse seneye bitirmek istiyorum artık. Mezuniyet töreni saat 16:00′da başladı. Mezun olamadığımdan arkadaşlarımla birlikte kep giyemedim. O yüzden en iyi yaptığım şeylerden birisi olan fotoğraf çekmeyi yaptım ben de. Bol bol fotoğraflarını çektim onların. Tören bittikten sonra mezuniyet gecesi için 4 yıldır gitmenin bana hiç nasip olmadığı sahil tesislerine gittik. Sıradan bir akşamdı diyebilirim ama hemen herkesi son kez bir araya getirmesi açısından iyiydi. He eklemeyi unutmayayım Cesur’la oynadığımız tavlada ben 3-2 önde durumunda oyunu bıraktık. Yenecektim ama saatin geç olması ve mezuniyet akşamı diğer arkadaşlardan uzak tavla oynamanın abesliği nedeniyle yeterli dedik . Sonrasında Emre Koç ve Ertan havuzda eğlendiler. Biz de havuz çevresinde vakit geçirdik işte. Oradan ayrılırken saat gecenin 1′ine yaklaşıyordu. Emre’ye çok teşekkür ediyorum ki Nuri’yi ve beni evime kadar bıraktı.

Yavuz Çetin’in “Herşey Biter” şarkısı geldi bu akşam aklıma: “Bir gün gelir herkes kendi yoluna gider. Herşey nasıl başladıysa öyle biter.” Gerçekten bitiyormuş herşey, insan zaman ilerledikçe daha iyi anlıyor bunu. Şimdi mezun olanlar kendi yollarına gidecekler. 4-5 sene önce başlamıştı üniversite şimdi ise bitti kimisi için. Hayat da bitecek bir gün elbet… Ağlayarak geldiğimiz dünyadan gülerek ayrılabiliriz umarım. Arkamızda güzel hatıralar ve gerçek dostlar bırakarak… Mezun olan tüm arkadaşlarıma hayatları boyunca sağlık, mutluluk ve güzellikler diliyorum. Tekrar görüşebilmek dileğiyle… Sağlıcakla kalın.

Selçuk Kabadayı

Aslen balkonda oturup çarşamba günü vermem gereken soruları çözecektim. Bir iki tanesine baktıktan sonra MSN’i açayım dedim ve ondan sonra koptum. Bir iki arkadaşla not muhabbetine girdik. Ardından başka muhabbetlere dallandık. Neticede ben pek fazla ilerleyemedim tabi. Ama bugün evdeyim fazla birşey yok bitiririm inşallah. Yaz geldi geleli tam manasıyla rahat edebilmiş değilim henüz. Tam bunlardan kurtuldum diyecekken de yaz okulum başlayacak. Neyse kendi dertlerimle burayı doldurmak istemiyorum.

Bir saatten fazladır süren fotoğraf ekleme uğraşlarımın ardından 15.06.2007 Cuma günü yapılan Microsoft Imagine Cup finalinden bir fotoğrafımı koyarak yazıma son veriyorum.